تحقیق مفهوم تقریب مذاهب اسلامی و ظرفیت و چالش های آن   شامل  29 صفحه به صورت فایل ورد و قابل ویرایش می باشد که یکی از تحقیق های جامع و کامل در مورد مفهوم تقریب مذاهب اسلامی و ظرفیت و چالش های آن  می باشد و دارای منابع معتبر می باشد

مفهوم تقریب مذاهب اسلامی؛

یکی از چالش ها و بحران های پیش روی تقریب مذاهب إسلامی، إبهام در معنی و مفهوم تقریب مذاهب إسلامی است. برای شناخت تقریب و أهمیت و ضرورت آن ابتدا لازم است مفهومی روشن از تقریب ارائه شود. کسانی که به مواضع ضد تقریبی شان شهرت یافته اند، ای بسا از مفهوم و معنی تقریب غفلت نموده اند و تقریب را دست شستن از ارزشهای دینی پنداشته اند. قبل از پرداختن به مفاهیم تقریب مذاهب، ابتدا به پیشینه تقریب اشاره می نماییم و سپس به مباحث و مفاهیم تقریب مذاهب إسلامی خواهیم پرداخت.

پیشینه تقریب؛

بی شک پیشینه وحدت إسلامی به مانند یک دغدغه‌ی دینی را باید در کلام قرآن و عصر حضور پیامبر گرامی إسلام جستجو کرد. خداوند متعال می فرماید همانا مومنین، برادر یکدیگرند، بین آنها اصلاح کنید و از خدا بترسید شاید که مورد رحمت قرار گیرید.[۱]

همانا پیامبر گرامی إسلام بعد از استقرار در مدینه برای نشان دادن اهمیت وحدت و الفت میان مسلمانان، برادری میان ایشان جاری ساخت و عقد اخوت و برادری در بین مسلمانان اجرا نمود.[۲] پیامبر گرامی إسلام همان گونه که در طول عمر شریف خویش بر یکپارچگی أمت إسلام تأکید می فرمودند، در واپسین حج شان نیز، خطاب به پیروان شان برادری و یکپارچگی را متذکر شدند و فرمودند: مسلمانان با هم برادرند و خون هایشان از نظر ارزش و اعتبار مساوی هم هستند و خون هیچ شخصی از دیگری ارزشمندتر نیست.[۳]

بعد از رحلت پیامبر گرامی إسلام و بروز اختلافات در مسأله خلافت و جانشینی پیامبر و فراهم شدن بستر مناسب برای سوء استفاده دشمنان، امام علی بود که برای حفظ همبستگی و وحدت أمت إسلامی تلاش کرد و حتی برای تحقق این آرمان بزرگ، از خلافت سیاسی جامعه إسلامی چشم پوشید. آنگاه که فرمود: به خدا سوگند، اگر بیم وقوع تفرقه میان مسلمین و بازگشت کفر و تباهی دین نبود، رفتار ما با آنان به گونه دیگر بود.[۴]

پیشینه وحدت إسلامی به زمان حیات رسول گرامی إسلام و امام علی بر می گردد، این بزرگواران در تمام لحظه های حیات با برکت خویش از هیچ فرصتی برای تبیین أهمیت یکپارچگی أمت إسلام دریغ نکرده و همواره پیروان مکتب إسلام را به إتحاد و یکدلی دعوت نموده اند.

امامان شیعه نیز همواره بر تقریب مذاهب و وحدت إسلامی تأکید داشتند. ایشان برای برقراری أخوت إسلامی و ایجاد همدلی و تقریب مذهبی در بین مسلمانان، همیشه در مراسم و مناسک عبادی – اجتماعی که نوعاً از سوی مخالفان برگزار می شد، شرکت می کردند و بار ها شیعیان را به حضور و شرکت در آن و همگامی با دیگر مسلمانان سفارش می کردند.[۵]

در روایتی از امام صادق آمده است: هر کس با آنها (مخالفین) در صف اول جماعت، نماز بخواند مثل کسی است که با رسول خدا در صف اول جماعت، نماز خوانده است.[۶]

روایتی از امام کاظم که می فرماید امام حسن و امام حسین پشت سر مروان بن حکم نماز می خوانده اند،[۷] سیره و إهتمام اهل بیت در تحقق وحدت أمت إسلام را آشکار می سازد.

این قبیل دستورات را اگر هم «حکم اولی» ندانیم و «تقیه» به شمار آوریم باز هم می توان گفت که از باب تقیه مداراتی بوده است.[۸]

بعد از عصر ائمه وحدت إسلامی در بُعد علمى و فرهنگى و عقایدى از قرن سوم و بعد از آن توسط عالمان و اندیشمندان شیعه و سنی دنبال شده است.

اندیشمندان و عالمان مسلمان در اواخر قون سوم و بعد از آن، أهمیت این مسأله را درک کرده و بر آن تأکید زیاد داشته‏اند و در پدیدار شدن این امر با موانع زیادى که در بین بود، از هیچ کوششى دریغ نکرده‏اند. شیخ مفید، سید مرتضى، شیخ طوسى، علامه حلى، شهید اول، شهید دوم، سید جمال الدین اسدآبادى، سید محسن امین، سید عبد الحسین شرف الدین،سید حسین بروجردى، امام خمینى و مقام معظم رهبری و شیخ محمد علی تسخیری و عالمان و فقیهان اهل سنت چون مصطفى عبد الرزاق، مصطفى مراغى، محمد على علوبه، حاج امین حسینى، شیخ حسن البنا، محى الدین قلیبى، شیخ عبد الفتاح مرغینانى، على بن اسماعیل، علامه کواکبى، علامه محمد مدنى، عبد المجید سلیم، عبد الحلیم محمود و شیخ محمود شلتوت و نیز غیر ایشان که بیان آن از حوصله این نوشتار خارج است.[۹]

اولین کسی که اندیشه وحدت إسلامی را با عنوان تقریب مذاهب إسلامی مطرح کرد، شیخ محمد تقی قمی بود که در سال ۱۳۶۴ه.ش با همکاری و هم فکری برخی اندیشمندان مصری، دارالتقریب بین المذاهب الإسلامیه را در قاهره به عنوان مرکز و موسسه مباحث تقریبی خود برگزیدند و از همان مرکز به انتشار مجله «رساله الإسلام» پرداختند.[۱۰]

تأسیس دارالتقریب بین المذاهب الإسلامیه مهمترین اقدام در راه تقریب علمی بود. دارالتقریب محل اجتماع اندیشمندان و علمای شیعه و سنی بود. کسانی که در دارالتقریب گردهم می آمدند عبارت بودند از: محمدعلی علوبه پاشا (دانشمندی که بعدها به ریاست جمعیت بر گزیده شد)، شیخ عبدالمجید سلیم (رئیس هیئت فتوای دانشگاه الازهر)، حاج امین حسینی (مفتی اعظم فلسطین)، شیخ محمدعبداللطیف (مفتی وزارت اوقاف)، شیخ محمدعبدالفتاح عنانی (رئیس مذهب مالکی)، شیخ محمود شلتوت (عضو هیئت کبارالعلماء حنفی )، حسن البَنّا (رهبر جمعیت اخوان المسلمین)، قاضی محمدبن عبداللّه امری (نماینده شیعه زیدیه یمن) و شیخ محمد حسین کاشف الغطاء و سید هبه الدین شهرستانی و سید عبدالحسین شرف الدین (از علمای نامدار شیعه).[۱۱]

مفهوم تقریب مذاهب إسلامی؛

تقریب إسم مصدر[۱۲] به معنای نزدیک کردن و نزدیک گردانیدن آمده است.[۱۳]

مقصود از عنوان تقریب مذاهب إسلامی، تقریب پیروان مذاهب إسلامی چرا که تقریب دو مذهب بدون در نظر گرفتن أتباع مذهب معقول نخواهد بود. تقریب مذاهب إسلامى، تقریب بین اتباع مذاهب، از راه بحثهاى علمى، کلامى، تفسیرى، حدیثى، اصولى و فقهى است و تقریب حقیقی با اجتماع عالمان و اندیشمندان مذاهب إسلامی برای طرح مسایل نظرى اجتهادى در فضای سالم و به دور از تعصبات، امکان پذیر است. اجتماع علما و اندیشمندان براى دستیابى به حقایق و واقعیت هاى إسلام و هم چنین درک و فهم رسالت أمت إسلام در جهان معاصر، جهت بهره مندی پیروان مذاهب می باشد.


جهت دانلود متن کامل تحقیق مفهوم تقریب مذاهب اسلامی و ظرفیت و چالش های آن کلیک نمایید